Gathering thoughts…
Wanneer ik lees, blijven mijn ogen steevast hangen in de witruimte van de rechterzijde van het blad. Wat zou er gebeuren als de tekst geen kader had? Op welk punt zouden mijn gedachten fragmenteren wanneer de tekst horizontaal door zou lopen tot aan het laatste woord?
Get Isis's writing delivered to your inbox, whenever they choose to send it.
This morning I went on a walk, the first walk of hopefully many. I've always used my own two legs as main mode of transportation. Whenever I would read about walking as part of one's practice, I would think something like: 'I don't need that, I already walk everywhere!' But yesterday it hit me: I walk, I move my legs, I go from A to B, but I don't go on walks. I always need a…
Ik kan de weg nooit vinden wanneer het donker is. Ik noem het mijn nachtblindheid, ook al weet ik dat dat het niet echt is. Ik verdwaal wanneer ik geen kleur zie. Ik raak liever niet verdwaald. Ik dool al zo veel rond in mijn eigen hoofd, doorheen mijn eigen lichaam, en het idee van dobberende gedachten in een dwalend lichaam schrikt mij af. Maar naast deze schrik is er ook…
“We are splinters and mosaics; not, as they used to hold, immaculate, monolithic, consistent wholes.” schreef Virginia Woolf in een van haar dagboeken. Wanneer ik schrijf raak ik soms gefrustreerd met de manier waarop ik mijn gedachtenstromen volg, laat dwalen en met vele omwegen weer terug probeer te leiden. Ik denk niet in paden, ik denk ik sprongen kriskras door het…
