Gathering thoughts…
A world of little thoughts.
Tagged scriptie × Clear
“We are splinters and mosaics; not, as they used to hold, immaculate, monolithic, consistent wholes.” schreef Virginia Woolf in een van haar dagboeken. Wanneer ik schrijf raak ik soms gefrustreerd met de manier waarop ik mijn gedachtenstromen volg, laat dwalen en met vele omwegen weer terug probeer te leiden. Ik denk…
Ik kan de weg nooit vinden wanneer het donker is. Ik noem het mijn nachtblindheid, ook al weet ik dat dat het niet echt is. Ik verdwaal wanneer ik geen kleur zie. Ik raak liever niet verdwaald. Ik dool al zo veel rond in mijn eigen hoofd, doorheen mijn eigen lichaam, en het idee van dobberende gedachten in een dwalend…
Wanneer ik lees, blijven mijn ogen steevast hangen in de witruimte van de rechterzijde van het blad. Wat zou er gebeuren als de tekst geen kader had? Op welk punt zouden mijn gedachten fragmenteren wanneer de tekst horizontaal door zou lopen tot aan het laatste woord?
